We trekken van plaats naar plaats

Vooral omdat we snel naar de bestemming Fatima willen blijven we niet overal hangen. Onderweg is toch veel te zien, ook al rijden we snel door het landschap. Een enkele keer stoppen we om de benen te strekken.

We zijn wel op bedevaart, maar toch dringt er soms nog wat nieuws door in de bus. Daarbij ook leuke dingen, die soms aardig overeen komen met onze reis. Zo las ik over een kunstenaar die een steeneik in een karretje achter zijn fiets heeft. Daarmee is hij al een tijdje op trektocht door Europa. Hij wil daarmee aandacht vestigen op de wereld waarvoor wij mogen zorgen. Hij reist en wij reizen. Niks bijzonders zou je zeggen, maar daar valt wel wat aan af te doen. Dit is een man met een missie. Hij brengt zijn boodschap op een bijzondere manier de wereld in. Wie hem ziet moet wel haast een praatje maken en dan gaat het vanzelf ook over de natuur en zo. En dan denk ik ook weer aan de Franciscustuin die we in de parochie aan het maken zijn. Maar ook aan Fatima, want ruim 100 jaar geleden verscheen Maria in een steeneik aan een paar herderskinderen. En zo komt alles dan weer samen. Wij hebben immers ook een missie…

Maar we zaten dus niet de hele dag in de bus. Zo kwamen we in een oud kerkje, gewijd aan Paulus van Thebe, een kluizenaar. Iedere dag kwam een raaf hem een half broodje brengen. Toen hij bezoek kreeg van Antonius Abt kwam de raaf met een heel broodje. Zó konden ze delen, maar kwamen toch niets tekort. We deden een gebed, staken een kaars aan en waren stil van de eenvoud van de plek, een kluizenaar waardig.

Morgen komen wij in Fatima aan. Ik kijk ernaar uit…

Gerard van Dijk