Wat overblijft, als je niets meer hebt...

Maart en april liggen inmiddels achter mij, maar de sporen van die maanden draag ik nog altijd mee. In die periode moest ik een stap terug doen. Werk, agenda en verantwoordelijkheden werden mij voor een tijd uit handen genomen. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat lichaam en geest soms hun eigen grens trekken. Die weken hebben mij opnieuw iets geleerd. Er komt een moment waarop je niets meer hebt om te laten zien. Geen project, geen plan, geen volle agenda. Alleen jezelf. En de vraag of er mensen zijn die je willen opvangen.

Gelukkig heb ik mogen ervaren dat het antwoord op die vraag ja kan zijn. Collega’s, parochianen, vrienden en familieleden leefden mee, baden, stuurden een bericht of informeerden hoe het ging. Zonder veel woorden lieten zij merken dat ik er niet alleen voor stond. Misschien heb ik in die weken wel meer over Kerk-zijn geleerd dan tijdens menige vergadering. Kerk blijkt soms heel eenvoudig te zijn: mensen die elkaar dragen wanneer het nodig is.

Misschien is het daarom geen toeval dat juist dit jaar in ons bisdom bijzondere aandacht uitgaat naar de heilige Laurentius.

Laurentius leefde in de derde eeuw en was diaken van Rome. Hij beheerde de bezittingen van de Kerk en zorgde voor de armen. Toen de Romeinse overheid eiste dat hij de schatten van de Kerk zou uitleveren, bracht hij de armen, zieken en weduwen van de stad bijeen en zei: “Dit zijn de schatten van de Kerk.”

In die ene zin ligt een hele geloofsvisie besloten. De rijkdom van de Kerk wordt uiteindelijk niet gemeten in goud of gebouwen, maar in mensen. Juist waar mensen elkaar dragen en waar ruimte ontstaat voor zorg en barmhartigheid, wordt iets zichtbaar van Gods aanwezigheid.

De overlevering vertelt bovendien dat Laurentius tijdens zijn marteling op een rooster zijn gevoel voor humor behield. Toen één zijde van zijn lichaam verbrand was, zou hij tegen zijn beulen hebben gezegd dat hij aan die kant gaar genoeg was en dat ze hem mochten omdraaien. Een opmerkelijk verhaal. Niet omdat het lijden minder werd, maar omdat er blijkbaar iets in hem overeind bleef dat sterker was dan de angst.

Een periode van herstel vergelijken met een marteldood zou ongepast zijn. Toch herken ik iets van dezelfde beweging. Er zijn momenten waarop zekerheden wegvallen. Dan ontdek je wat werkelijk blijft. Niet wat je bezit. Niet wat je presteert. Maar wie er naast je blijven staan.

Misschien is dat ook waarom de komende Laurentiusweek zo mooi aansluit bij zijn verhaal. Van 30 augustus tot en met 6 september trekt Laurentius letterlijk door onze parochie. Samen met een tijdcapsule reist hij van geloofsgemeenschap naar geloofsgemeenschap. Onderweg kan iedereen een kaartje toevoegen met een wens, herinnering, gebed of woord van hoop voor de mensen die hier over vijfentwintig jaar zullen zijn.

Daarnaast zijn er verschillende activiteiten: een high tea waarbij ook mensen van de Noodhulp en dak- en thuislozen welkom zijn, een filmavond met The Mission, een meditatieve gebedsdienst, een Evensong en een actie waarbij we met Laurentiuspoffertjes de straat op gaan om mensen te ontmoeten.

De week bereikt haar hoogtepunt op zondag 6 september. Dan vieren we samen als één parochie de feestdag van Laurentius met catechese, een

feestelijke eucharistieviering, een gezamenlijke lunch, activiteiten voor kinderen en een afsluitende barbecue.

Ik hoop van harte dat velen van u zullen deelnemen. Niet omdat het moet, maar omdat deze week ons uitnodigt stil te staan bij een vraag die Laurentius ons al eeuwenlang voorhoudt: wat zijn eigenlijk onze echte schatten?

Want ieder mens kent momenten waarop het leven anders loopt dan verwacht. Gezondheid kan wankelen, plannen kunnen wegvallen en zekerheden kunnen verschuiven. Juist dan ontdekken we vaak wat werkelijk waarde heeft: mensen die blijven, een woord van bemoediging, een gebed, een helpende hand, het vertrouwen dat God ons draagt.

Misschien is dat uiteindelijk ook de les van Laurentius. De schatten van de Kerk zijn mensen. Mensen die geloven, hopen, liefhebben, dienen en samen op weg blijven.

Ik hoop dat de Laurentiusweek ons helpt om opnieuw te zien welke schatten wij hebben ontvangen en welke wij willen doorgeven aan de generaties na ons.

Ik wens ons allen een mooie, warme en verdiepende Laurentiusweek toe en dank u voor het geduld, de betrokkenheid en het gebed van de afgelopen maanden.

Tom Kouijzer, pastoor