Met de missionaire parochie is het als met een voetbalwedstrijd...

Een TEAMspirit met het thema ‘Parabels’ voor de maanden juni en juli. Wat kan ik daarmee voor het pastoraal woord? Het is namelijk mooi, maar soms ook een uitdaging, om iets te schrijven dat bij het thema van de editie past. Eerst maar even gekeken of we op de zondagen van deze twee maanden parabels in de kerk horen. Ik kom drie achtereenvolgende zondagen tegen waarop dat gebeurt: 12, 19 en 26 juli. Op zondag 12 juli horen we de beroemde parabel over de zaaier die het zaad uitstrooit dat op verschillende plekken terechtkomt en al of niet tot groei komt. Die zondag geeft Jezus in het evangelie ook antwoord op de vraag waarom Hij spreekt in gelijkenissen. Tijdens de vieringen op de volgende twee zondagen horen we in de evangelielezing niet één, maar zelfs drie gelijkenissen. Op zondag 19 juli gaan deze over het goede gewas en het onkruid, over het kleine mosterdzaadje dat tot een grote boom uitgroeit en over een kleine hoeveelheid gist die een veelvoud van zijn gewicht aan deeg doet rijzen. Op zondag 26 juli horen we over een schat, verborgen in de akker, over een koopman die bij het verkrijgen van een kostbare parel deze verbergt in de akker, én over een sleepnet vol vis waaruit de goede vissen in manden worden verzameld en de slechte in het water worden teruggeworpen.

Ik zal hier verder niet op elk van de parabels ingaan. Dat laat ik graag over aan de voorgangers op de betreffende zondagen. Met deze parabels belicht Jezus in ieder geval steeds een aspect van het Koninkrijk van God. Hij leidt ze meestal ook in met de woorden: “Met het Koninkrijk van God is het als met...” Vervolgens gebruikt Hij dan een aansprekend voorbeeld uit het dagelijks leven waarmee Hij zijn publiek uitnodigt om dieper te kijken. Als wij de parabels in de evangelielezing horen, zijn ze ook voor ons niet slechts verhalen over Gods Koninkrijk, maar roept Jezus ons steeds op om aan dat Koninkrijk mee te bouwen en vertelt Hij de goede verstaander hoe dat het beste kan.

Als parochie willen wij graag een missionaire parochie zijn, een parochie die mensen in aanraking wil brengen met het Koninkrijk van God. We willen een plek zijn waar mensen een moment rust vinden in een wereld waar veel gebeurt en vaak veel van ons wordt geëist. We willen een plek zijn waar mensen zichzelf kunnen zijn, zich gezien en geliefd weten zoals ze zijn. We willen mensen een gelovig houvast in een turbulente wereld bieden. Zo’n missionaire parochie ontstaat niet vanzelf. Gebed tot en vertrouwen op de Heilige Geest zijn als eerste van belang. Maar samenwerking en inzet van eenieder zijn zeker ook nodig. Misschien helpt een gelijkenis uit onze tijd om ons daarvan meer bewust te maken en ons uit te nodigen om meer actieve parochianen te zijn. Voor die gelijkenis werd ik op het spoor gebracht door een aankondiging van het WK Voetbal, eind juni tot medio juli. Zolang Nederland meedoet is de wereld om ons heen weer in de ban van dit evenement. Hoewel ik zelf geen voetballiefhebber ben, kan ik genieten van de sfeer en vind ik het leuk om mee te kijken bij wedstrijden waarin Nederland speelt.

En dan nu de gelijkenis: Met een missionaire parochie is het zoals in een voetbalwedstrijd: niemand speelt alleen. Iedere speler heeft zijn plaats, zijn kwaliteit, zijn verantwoordelijkheid. Soms moet er verdedigd worden, soms aangevallen, soms is geduld nodig en soms durf. Maar altijd draait het om samenspel, vertrouwen en om gehoorzaamheid aan de coach. Als missionaire parochie zijn we samen onderweg. Niet als losse individuen, maar als gemeenschap van gelovigen die elkaar nodig hebben. Ieder met eigen talenten, ieder met een eigen plek in het geheel. De missionaire parochie vraagt om mensen die meedoen, die samen mee bouwen en door hun woord en daad de

‘toeschouwers’ inspireren. Onze coach is Jezus Christus. Wij zijn allen geroepen om te luisteren naar Hem, Hem te volgen in wat Hij ons heeft gezegd en voorgedaan. “Maar”, zou u misschien zeggen: “Bij een voetbalwedstrijd gaat het om winnen en bij de parochie niet.” Maar ik denk dat bij een missionaire parochie zeker ook iets te winnen valt: het geloof van mensen, voor hun eigen heil en geluk. En hun actieve deelname aan de geloofsgemeenschap, en daarmee groei en bloei, vitaliteit, van de parochie!

Zondag 5 juli houden we onze derde parochiezondag en ik hoop dat deze ons net zo tevreden stemt als de eerste twee. Op deze dagen mochten wij de onderlinge band in de parochie duidelijk ervaren. In de geloofsgesprekken vooraf, tijdens het vieren van de Eucharistie, en in de ontmoeting na de viering, was mijn ervaring dat we een levende parochie zijn. Een levende parochie biedt een ‘voedingsbodem’ voor een groeiende parochie. Daar mogen we op vertrouwen. Het zal misschien niet zo snel gaan als we zouden willen. Of misschien niet zichtbaar genoeg voor onze ogen. Zoals enkele parabels ons leren, groeit Gods Koninkrijk, en dus ook een parochie die dat Koninkrijk gestalte wil geven, vaak klein en bijna ongemerkt. Laten we daar dan ook maar op vertrouwen. Dan kunnen we deze zomer ook rustig met vakantie gaan. En zij die niet weggaan kunnen hopelijk wel even rust nemen en nieuwe energie en inspiratie opdoen om in het nieuwe seizoen weer enthousiast mee te werken aan de groei van het geloof, de hoop en de liefde in onze missionaire parochie. Namens het pastoraal team, een gezegende zomer gewenst!

Jos van Adrichem, diaken