7 jul 2026
Terugblik op onze Parochiezondag
Een Koning trekt zijn stad binnen. Niet te paard, niet met een leger. Op een ezel. Dat beeld van de profeet Zacharia raakt iets moois: God kiest niet voor macht of vertoon, maar voor eenvoud. Zijn Koninkrijk groeit niet van bovenaf, maar in het hart van wie zich laat openen. Dat is precies wat we op onze Parochiezondag mochten vieren.
Eerst ontvangen, dan pas geven. Zo mooi, die omkering die Jezus ons voorleeft: niet eerst bewijzen en dan pas God ontmoeten, maar eerst jezelf laten vinden. Vanuit dat ontvangen groeit vanzelf iets dat vrucht draagt. James Mallon zegt het treffend in Divine Renovation: de ziel van een gemeenschap zit niet in haar programma's, maar in haar relatie met God. Wat een cadeau dat we dat samen mogen ontdekken.
Uitnodigen, met open armen. “Komt allen tot Mij die uitgeput zijt.” Geen voorwaarden, geen huiswerk vooraf. Gewoon: kom, zoals je bent. En dat beeld van het juk, twee dieren die samen één last dragen, is zo troostrijk: we hoeven het niet alleen te doen. Christus loopt mee.
Kennen als relatie, warm en levend. Ons geloof laat zich niet vangen in een programma. Het wordt zichtbaar in kleine, kostbare dingen: hoe we samen bidden, vieren, omzien naar wie eenzaam is of nieuw.
Deze drie, ontvangen, uitnodigen, kennen, zijn de sleutels van ons kompas, bijeengehouden door de ring van gebed en Eucharistie.
En die drie waren die zondag gewoon te zien en te voelen: in kinderkoor Alle4 dat samen zong met het traditionele Deo Sacrum, in vrijwilligers die al vroeg in de weer waren, en in de vijftig tot zestig parochianen die na de viering bleven om samen, open en eerlijk, na te denken over gastvrijheid, gebed en getuigenis. Dank aan iedereen die dit mede mogelijk maakte.
Wat een rijkdom om als parochie niet vooral te hoeven doen, maar vooral te mogen ontvangen, en van daaruit weer verder te gaan, samen.
De volgende Parochiezondag vieren we op 6 september, op de Laurentiusdag. We kijken er nu al naar uit!