17 mrt 2026
Luisterend op weg naar de diepte
Op 12 en 13 maart waren we met een groep mensen uit onze parochie aanwezig bij de Conferentie Missionaire Parochie. We gingen erheen met vragen die waarschijnlijk meer van u bezighouden: Hoe houden we de bezieling vast? Wat vraagt de toekomst van ons? Ik kwam thuis met ervaringen en inzichten die ik graag met u deel, omdat het de kern raakt van de toekomstvisie waar we als parochie aan bouwen.
Ruimte voor de droom
Fr. James Mallon gaf ons een belangrijk kompas in handen: laat de droom eerst leven voordat je hem begrenst met vragen over hoe alles precies moet. Hij noemde dat: “WOW it into life, don't HOW it to death.”
Die droom van een groeiende, gastvrije parochie is onze koers. Soms zijn we zo hard aan het werk om alles draaiende te houden (de gebouwen, de roosters, de zorgen) dat we bijna zouden vergeten waar het echt om gaat.
Natuurlijk zijn die praktische zaken nodig en is het essentieel dat we goede afspraken met elkaar maken, zodat we weten wat we aan elkaar hebben. Die structuren zijn er juist om onze gezamenlijke droom te beschermen en te ondersteunen. Vernieuwing vraagt om enthousiasme, maar ook om de zorgvuldigheid dat we elkaar niet verrassen en de impact van onze acties op de hele gemeenschap blijven zien.
De moed om de regie los te laten
Dit werd voor mij heel persoonlijk tijdens de afsluitende gebedstijd onder leiding van Fr. Mallon. We vormden groepjes van drie om voor en met elkaar te bidden. Ik zal eerlijk toegeven: ik vond dat spannend; ik voelde me in het begin onbeholpen en er ging van alles door mijn hoofd. Wat moet ik zeggen? Wat als ik iets raars zeg? Als je gewend bent om te organiseren en plannen te maken en dat mensen altijd eerst naar jou kijken voor de antwoorden, is het lastig om die regie los te laten. Maar daar, in die kleine kring met mensen die ik niet kende, kon ik niets anders doen dan mijn hart openstellen voor de Heilige Geest en erop vertrouwen dat het goed zou komen.
Nadat we samen de Heilige Geest hadden aangeroepen, gebeurde er iets bijzonders: wildvreemden baden precies voor wat de ander op dat moment nodig had.
Het was een mooie les: de regie durven loslaten betekent niet dat we de koers kwijt zijn. Integendeel. Het geeft de Heilige Geest de ruimte om ons de weg te wijzen die we in onze toekomstvisie zo vurig hopen te vinden. We hoeven het niet alleen op eigen kracht te doen.
Wendbaarheid als kracht
Tijdens de eucharistieviering van de eerste dag hield Mgr. Liesen, de bisschop van Breda, ons allemaal een spiegel voor met de psalmregel: ‘Luister heden naar de stem van de Heer en wees niet halsstarrig.’
Halsstarrigheid is vaak de angst om de controle te verliezen. Maar de bisschop herinnerde ons eraan dat de kerk een plaats van genade moet zijn. Natuurlijk hebben we een heldere visie en maken we concrete plannen, maar een missionaire parochie vraagt om een levend plan.
Deze woorden van de bisschop hebben mij gesterkt: we moeten de moed hebben om eerlijk te zijn als een route onderweg moet worden bijgesteld, zodat we altijd trouw blijven aan onze uiteindelijke bestemming. Dat is geen onzekerheid, maar juist de bereidheid om te luisteren naar wat onze route is volgens de Heilige Geest. Tijdens de afsluitende eucharistieviering op de tweede dag gaf onze eigen bisschop Mgr. Van den Hende ons daarvoor een prachtig, geruststellend beeld mee: de Kerk als een vast schip waarmee we naar het diepe varen. Dat beeld geeft rust.
Juist omdat we varen op dat vertrouwde schip van de Kerk, met haar tradities en structuren, hebben we de veiligheid om samen het diepe water op te zoeken, op weg naar de Heer. Wat mij de afgelopen dagen misschien wel de meeste hoop gaf, waren de gesprekken met de vele nieuwe mensen die ik heb mogen ontmoeten. Mensen met een heel ander achtergrond, maar met hetzelfde verlangen in hun hart. Dat gevoel van verbondenheid gun ik ons allemaal.
Een kleine uitnodiging Het kan heel klein beginnen. Durven we bij de koffie na de viering eens echt tijd te maken voor elkaar? Stappen we ook eens af op iemand die we nog niet zo goed kennen om te horen wat diegene bezighoudt? Het zijn juist deze ontmoetingen, waarin we delen wat ons raakt, maar ook waar we soms onzeker over zijn, die onze geloofsgemeenschap diepgang geven.
Heeft u een mooi idee of wilt u zelf de handen uit de mouwen steken? Deel het met elkaar of kijk eens naar de vacatures op onze website. Uw talenten zijn een onmisbaar deel van de weg die we al met elkaar bewandelen.
De volgende conferentie heb ik voor 13 februari 2027 alvast in mijn agenda genoteerd, als een baken aan de horizon.
Maar onze reis is natuurlijk al gaande; we zijn als parochie al samen op weg. Blijft u meevaren?
Rebeca van Koert, bestuurslid communicatie
