28 mei 2026
Terugblik op een bijzondere Pinksterviering in de Emmaus
Het vieren van Pinksteren in de Emmaus was ook dit jaar weer een geweldige ervaring. Dat succes was vanaf het eerste moment voelbaar. We hebben dit echt te danken aan de enorme inzet van al onze vrijwilligers en de enthousiaste aanwezigheid van iedereen in de kerk. De gesprekken, de glimlachen, het samen vieren... je merkte aan alles dat er een diepe onderlinge verbinding was.
Wat deze viering extra mooi maakte, was de veelkleurigheid van onze gemeenschap. Met Pinksteren vieren we dat de Heilige Geest mensen de moed geeft om muren te doorbreken en naar buiten te treden. Iedereen, hoe verschillend ook, kon elkaar ineens verstaan. Tijdens de dienst werd dat heel tastbaar, want de gebeden en lezingen werden in meerdere talen uitgesproken.
Een absoluut kippenvelmoment was het horen van het Onze Vader in het Aramees. Dit is de taal van het volk die Jezus destijds zelf sprak. Om die vertrouwde klanken in onze eigen kerk te horen, bracht een heel bijzonder gevoel van verbondenheid met zich mee. Iedereen brengt zo iets van diens eigen achtergrond mee en jaagt het vuur aan. En toch vormt het samen één geheel.
Ook muzikaal zat er ontzettend veel leven in de viering. De klanken van het Indonesische Angklungorkest gaven iets feestelijks en verrassends aan de ochtend, terwijl het Gezinskoor zorgde voor herkenning en enthousiasme. Het werkte aanstekelijk: ik zag mensen meebewegen, lachen en genieten.
Na afloop ging die sfeer eigenlijk gewoon verder onder het samenkomen. Vrijwilligers hadden tafels vol zelfgemaakte hapjes voorbereid, afkomstig uit allerlei verschillende keukens en culturen.
Rond de koffie ontstonden spontane gesprekken. Mensen bleven hangen en maakten echt tijd voor elkaar.
Het zijn precies die vonken van oprechte ontmoeting die onze gemeenschap zo waardevol maken.
In een periode waarin er veel verandert binnen de Kerk en we soms zoeken naar hoe de toekomst eruitziet, was deze zondag ook bemoedigend. Want uiteindelijk draait het niet alleen om gebouwen of structuren. Wat blijft, zijn de mensen. De gemeenschap. Het geloof dat we samen dragen. Het Pinkstervuur leeft inderdaad niet in stenen muren, maar in de betrokkenheid en warmte van iedereen die meeviert en meedoet.
Ik kijk daarom met veel dankbaarheid terug op deze mooie zondag. En misschien is dat ook precies wat we vast moeten houden: elkaar blijven ontmoeten, gastvrij blijven, en na de viering nog even blijven zitten voor een gesprek of een kop koffie. Daar groeit gemeenschap.
Laten we dat vuur samen brandend houden en doorgeven. Doet u mee?