Je hoort het mensen vaak vertellen. Als ze in het buitenland geweest zijn en ze kwamen langs een kerk dan hebben ze een kaarsje opgestoken. Blijkbaar hebben ze toch nog iets over van wat grotendeels vergeten is. Een kaarsje als stil gebed..

Zo gaat het ook met vergeten heiligen, ergens is nog een vaag besef. Wij weten nog dat alle beelden uit de kerk verdwenen. De beelden zijn (meestal) verdwenen, de namen vergeten: St Joris, St Maarten, Leonardus… Een aantal ‘populaire heiligen’ zijn gebleven. Antonius, die mocht blijven, dat was handig, voor als je iets kwijt was of iets nodig had. En natuurlijk de Moeder Gods en haar bruidegom.  Maar wat is dat toch, dat opeens iedereen valt voor een tot voor kort onbekende? Bij de Gerarduskapel in Wittem verkopen ze aan de lopende band noveenkaarsen voor de Heilige Corona. Lang vergeten, maar nu opeens onder ieders aandacht. Mooi voor een gebed, waar je geen woorden voor hebt. Blijkbaar voelen veel mensen toch nog dat een gebaar van devotie kan helpen, wanneer je het moeilijk hebt.

Ook toen de kerk de afgelopen weken maar op een kiertje stond liepen veel mensen binnen voor een kaarsje en een gebed. En dat gebeurt nog steeds, telkens wanneer de kerk maar even open is, ook al geldt er nu een strikt regime… Een kaarsje brengt licht en warmte in moeilijke tijden. Een moment van bezinning. Veel woorden zijn niet altijd nodig. We weten het allemaal: even stil, de ander nabij weten, het helpt ons de draad weer op te pakken en verder te gaan, vol te houden.

 

Gerard van Dijk