Toen de oma van mijn vader op hoge leeftijd was, kon zij op zondag niet meer naar de kerk. Eerst was zij nog een tijdje opgehaald met de wagen, maar uiteindelijk ging dat ook niet meer. Dat vond ze heel naar, maar daar had zij het volgende op gevonden. Tegen de tijd dat de anderen vertrokken waren voor de Hoogmis, nam zij haar kerkboek en op haar stoel bij het raam las ze de hele H.Mis.  Tegen de tijd dat de andere weer thuis kwamen, was zij ook aan de zegen, het Johannesevangelie en het laatste Deo Gratias toe. Zij was er zelf tevreden mee. Ze miste wel de H. Communie en vooral ook het belletje van de consecratie..

Nou ja, dat was meer dan honderd jaar geleden. Mijn overgrootmoeder overleed in 1923, 89 jaar oud. Maar u vindt het toch niet gek , dat ik er deze week nog eens aan moest denken. Met behulp van kabels en snoeren en al die moderne techniek, zittend voor de TV, waren wij verbonden met de dagkapel in de Emmaus. Om heel andere reden dan mijn overgrootmoeder, maar ook al is het behelpen, het is toch  een mooie manier om mee te kunnen doen aan de vieringen rond Pasen en betrokken te blijven. De crisis maakt van alles los en ook van alles mogelijk. Maar toch..  we hopen en bidden dat het gauw over is..

Gerard van Dijk