Toen ik voor het eerst als vaandrig met de scouts van de Sint Paulusgroep op kamp ging, wist ik niet wat ik zag. Door het bos rolden ze lange draden uit van de ene tent naar de andere en naar de staftent. In elke tent stond een oude veldtelefoon, verbonden met de centrale. Een draai aan de slinger en zo konden ze laten weten met wie ze wilden spreken, ook al was die ander op een heel andere plek in het bos. Dat scheelde een hoop geschreeuw en geloop, maar het was vooral heel leuk! Ze hielden ze contact met elkaar..

Ja, ik moest er wel aan denken toen we van de week te horen kregen van de lockdown, intelligent of niet. Het effect is dat we niet meer naar buiten kunnen, doen wat we deden, elkaar zien, praten met elkaar. Nu besef je eigenlijk pas, hoe belangrijk dat contact is. Ook al ging het bij de scouts dan over allerlei onbenullige wissewasjes, nu merk je dat zelfs vluchtig contact de onderlinge band vasthoudt en versterkt.

Laten we dat vooral doen: contact houden met elkaar, betrokken zijn op de ander. Bel op, schrijf een kaartje, loop eens langs en zwaai… Op die manier kunnen toch iets wáár blijven maken van samen parochie zijn. Het is belangrijker dan ooit dat we elkaar vasthouden.

Gerard van Dijk