Zo af en toe lees ik nog eens iets over een of andere heilige en soms schrijf ik daar ook over. (www.rkparochiedevierevangelisten.nl >nieuws/tijdeigen) Soms, als ik de bui heb, dan zoek ik er plaatjes bij en soms schilder ik dan wat mij voor de voeten komt. Is het oneerbiedig, als ik het dan opberg en (soms) vergeet..? Vanmorgen bracht ik wat werkjes weg voor de expositie in de Familiekerk, met Pinksteren. Het betreft mijn naamgever, Theodorus.

In een paar kleine plaatjes staat zijn leven zeer in het kort beschreven. Het was echt iemand die een vurig leven leed. Niet alleen maar positief, denk ik. Hij moest voor de legerleiding verschijnen die van hem eiste dat hij aan de (af-) goden zou offeren. In het vuur van zijn overtuiging legde hij echter het altaar van Rea in de as. Dat werd hem niet in dank afgenomen. Hij werd hevig gefolterd en uiteindelijk belandde hij op de brandstapel. Een vurige dood. Terwijl het vuur brandde, bad hij voor zijn medegelovigen en voor zijn beulen. Later verscheen hij nog eens om de bevolking van zijn stad te waarschuwen voor besmet voedsel. Toen ik de plaatjes voor het eerst zag (zonder de tekst) dacht ik een stuk positiever, dan toen ik de onderschriften had ‘ontcijferd’. Uiteindelijk kwam het allemaal goed.

Zo loopt het ook met mijn werk voor de actie Kerkbalans. Soms ziet het er naar mijn idee heel goed uit, maar een maandje later lijkt het net of ik misschien te optimistisch was. Gelukkig weet ik zeker dat u de actie steunt, ook als het wat minder lijkt te gaan. Aan het eind komt het altijd weer goed, daar vertrouwen wij op, nee, dat weten we eigenlijk wel zeker. Dank dat u steeds weer meedoet en voor uw bijdrage in woord en daad.