Tegenwind.. augustus 2018

Telkens als we in de buurt van zo’n dorpje kwamen, leek het wel alsof de vaart er helemaal uit was. Niet zo gek, als je bedenkt dat we in de buurt van het Lauwersmeer aan het fietsen waren. Het was geen tegenwind, maar een hobbel in het landschap. Daar in het noordelijk kustgebied was vruchtbare grond, daar hebben de mensen altijd al graag gewoond. Maar het land was niet van de zee afgeschermd door een stevige dijk. Bij stijgend water was het dan een probleem om droge voeten te houden. Langzamerhand begon men het woonvlak te verhogen, met zoden en huisafval. Zo ontstonden de woonheuvels, terpen in Friesland, wierden in Groningen. En toen de huiswierden werden samengevoegd ontstonden terpdorpen en wierdendorpen. Daarop bouwde men ook een kerkje, midden in de gemeenschap. Dat kerkje verzorgde men samen, daar was iedereen te vinden bij vreugde en verdriet.

De dreigende zee is op afstand, de rollen zijn veranderd, maar de kerk staat er nog, midden tussen de mensen. En nog steeds neemt het gebouw een centrale plaats in de gemeenschap in. Hoewel niet altijd meer als kerk in gebruik, behoudt de kerk zijn rol. Eigenlijk beseffen ze het niet, maar God brengt de mensen nog steeds samen.  Ze zouden het gebouw niet graag missen. Het is gebouwd door voorgaande generaties en door hen in stand gehouden, nog steeds.

In Loosduinen staat ook zo’n kerk. Gebouwd  door vorig generaties en in stand gehouden door ons allemaal. Het kost geen moeite om erheen te gaan. Bidden en werken, de kerk in Loosduinen is het middelpunt van ons gelovig samenzijn. Bedreigingen genoeg, maar wij zouden de gebouwen niet graag missen. Tegenwind? Soms ja, maar ook wel vaak wind mee. De actie kerkbalans zorgt voor een stevige financiële basis. Fijn dat u daaraan meedoet met uw periodieke bijdrage.

Gerard van Dijk