Het is het jaar waarin het Verzet extra aandacht krijgt. Daarom wil ik eens iets anders met u delen. Kardinaal De Jong en Titus Brandsma speelden in de strijd tegen de bezetter een belangrijke rol; niet met geweren maar met het scherpste wapen dat er is: de pen, het geschreven woord. Titus Brandsma moest het met zijn leven bekopen.

In de Tweede Wereldoorlog wilde de ‘overheid’ de maatschappelijke hulpverlening door de overheid particuliere en kerkelijke organisaties samenbrengen in de Winterhulp. Er kon volgens de bezetter geen armoede bestaan, alleen in tijden van winterkou zou extra liefdadigheid in de vorm van voedsel, kleding en dergelijke nodig kunnen zijn: winterhulp. Aanvankelijk konden Joodse inwoners ook die steun ontvangen, maar die hulp stopte al snel. De steun bestond uit waardebonnen en goederen als levensmiddelen, kleding etc. waarbij wel nadrukkelijk werd gekeken naar de politieke correctheid van de ontvanger.

Het doel was misschien mooi, maar werd zeer wantrouwend bekeken, vooral door de opzet ervan. In kerkelijke kring werd de Winterhulp vooral gezien als een poging om de kerkelijke hulporganisaties en misschien zelfs de kerken wel geheel overbodig te maken. Secularisatie vermomd als liefdadigheid. De kerken hebben dan ook weerstand geboden tegen meedoen. Bijvoorbeeld de Armenbesturen (PCI’s) bleven bestaan en hulp verlenen waar dat nodig was, uiteraard voor zover dat kon.

Je welvaart delen met anderen, overdragen voor een ander, overdragen voor een hoger doel, dat is ook wat we met de actie Kerkbalans voor ogen hebben. Oog voor elkaar en voor wat de ander nodig heeft. Er is nu eenmaal geld nodig voor het werk van de kerk en om de activiteiten uit te voeren die (zoals onze bisschop het noemt) het Netwerk van Liefde opbouwen. Van maand tot maand draagt u uw steentje bij, waarvoor hartelijk dank. De lat ligt hoog, maar samen kunnen wij het begrote bedrag halen!

Gerard van Dijk

Voorzitter commissie Kerkbijdrage