Schat in de grond November 2017

In Brabant waren ze druk bezig met de aardappeloogst. Grote machines reden over het land en maakten veel herrie tot laat in de avond. Aan de lopende band vielen de aardappelen in een grote wagen; op naar de schuur. Ik moest weer aan mezelf denken en de eerste schreden op mijn pad als ‘landbouwer’. We zouden aardappels gaan poten. De leraar van de schooltuintjes zei nog zó ‘Je moet deze aardappels heel voorzichtig in de grond doen en toedekken met aarde. Dan wordt de oogst prima!’  Met die grote schat in het vooruitzicht stopte ik de pieper elleboog diep in de grond.

Bij de andere kinderen kon je al na korte tijd groene blaadjes boven de grond zien, maar bij mij duurde het eeuwig, voor er eindelijke een miezerig sprietje boven de grond kwam. Wat kon er nou toch mis gegaan zijn met mijn ‘schat’ die ik toch zo zorgvuldig had ingegraven..

Mijn schat was goed verborgen in de grond. Niemand kon erbij. Dat was juist wat ik niet wilde. Een rijke oogst konden we delen met velen. Wij willen vooral dat het groeit en groot wordt, maar soms pakt het toch anders uit. Nadien heb ik toch nog weleens iets geplant. Soms met meer succes. Volhouden en soms opnieuw beginnen. Zaaien, werken, bidden, doen en wachten op de oogst…  We praten met elkaar en luisteren naar elkaar, we zaaien en proberen de zaak tot bloei te brengen. Voor de actie Kerkbalans zijn we hoopvol gestemd. Met de opbrengst waren we een beetje achter, maar langzaam komt het streefbedrag in beeld. Bedankt daarvoor!

Gerard van Dijk