Wachten… november 2016

Karim vertelde mij over zijn opa. Die was in 1948 gevlucht en in een kamp in Syrië terecht gekomen. Vanuit dat kamp vluchtte de familie (Karim, zijn vader, moeder en zusjes) een jaar of drie geleden naar Turkije en van daar naar Libië. Via Italië kwam Karim in Nederland. Niet lang daarna belde zijn vader: ‘Vanavond vertrek ik. Morgen ben ik bij je.’ Karim heeft zijn huis opgeruimd en alles klaar gemaakt, maar zijn vader kwam niet. Hij wachtte en wachtte, wacht nog steeds. Vol hoop, want zelfs na twee jaar kan hij niet geloven dat zijn vader niet meer komt. Karim is verward, hij slaapt slecht, hij voelt zich alleen, in de steek gelaten. Hij mist zijn vader, zijn moeder, zijn zusjes.

Zou er ooit een einde komen aan zeventig jaar vluchten? Alle problemen kunnen wij niet oplossen, maar voor mensen kunnen we wel een groot verschil maken… In ieder geval de moed niet opgeven, blijven schrijven, blijven hopen en wachten.. én helpen waar we kunnen. ‘Schrijf het visioen op, zet het duidelijk op schrift, zodat men het vlot kan lezen! Al blijft het ook uit, geef het wachten niet op. Komen doet het beslist en het komt niet te laat.’ Dat hoorden wij een paar weken geleden de profeet Habakuk zeggen.

De sprong naar de actie kerkbalans is groot, maar ook weer niet. We schrijven regelmatig en we geven de moed niet op. Gelukkig weten wij ons gesteund door uw bijdrage, elke maand weer. Zo naderen wij het einde van het jaar en wij verwachten dat wij heel dicht bij het begrote bedrag komen. Hartelijk dank daarvoor.

Inmiddels zijn wij al weer bezig met de voorbereiding van de actie voor het volgende jaar.  Misschien denk t u wel: ’Ik zou best eens wat willen doen voor de kerk, maar het moet niet zo veel tijd kosten.’ Voor de actie kerkbalans zoeken wij nog een paar mensen die ons kunnen helpen bij de actie. Een paar enveloppen rondbrengen en weer ophalen, een praatje hier of daar, het kost niet te veel tijd. Binnen twee weken is de actie afgerond. Denk er eens over!

Gerard van Dijk