Een moderne gedachte is die van de Trickledowneconomics. Dat verhaal gaat ervan uit dat de armen vanzelf hun deel krijgen wanneer beter gesitueerden hun geld uitgeven. De ruimte die er is wordt geheel gebruikt ten eigen nutte, de ander redt zich wel van wat doorsijpelt als er geld in de economie wordt gebracht. Een (drog-) redenering om de eigen consumptie op peil te houden. Dat klinkt niet erg als delen en ook niet als de barmhartigheid waartoe paus Franciscus ons oproept.

Je hoeft niet alles meer zelf te hebben, om toch alles te kunnen gebruiken, als je het kunt delen met anderen. Dat is ook een trend: de deeleconomie. Niet meer iedereen een eigen auto, die de meeste dagen voor de deur staat, niet meer je eigen boormachine, geen overbodige dingen in je huis, als je ze van een ander kunt gebruiken. Wat zou het mooi zijn, als we ons dat nu eens ter harte namen, want het geeft ruimte om andere dingen te doen, om je welvaart te delen en het versterkt de band tussen mensen. Een mooie gedachte voor de veertigdagentijd.

Wat de actie Kerkbalans aangaat zit het wel goed met het delen. Zo op het eerste oog gaan we ook dit jaar het streefbedrag halen. Het verzoek om uw toezegging wat op te hogen is gehoord, dank daarvoor. Helaas zijn er toch weer wat minder deelnemers. Overlijden, verhuizen we hebben ermee te maken, de nieuwe buren kennen ons niet. Misschien moeten we ook onze zorgen wel delen, niet persé met elkaar maar met buren en kennissen, om hen te bewegen ook mee te gaan doen met de kerkbijdrage. Delen met gebed, met woord en daad.

Gerard van Dijk