Lourdes bedevaart, vijfde reisdag

Voor de eerste keer naar Lourdes. ‘Wat verwacht je ervan?’, is een vraag die mij veel gesteld is voordat we vertrokken. Steevast antwoordde ik dat ik alles over me heen zou laten komen. En dat gebeurde ook vandaag!
Vanmorgen stond de internationale Eucharistieviering op het programma in de Pius X-basiliek. De immense ruimte, geschikt voor meer dan 20.000 personen, vulde zich snel. De organisatie en de logistiek zijn ook nu perfect. In alle stilte en rust krijgt iedereen een plek: mensen in hun rolstoel, de begeleiders, zangers, vaandeldragers en de ‘gewone pelgrims’. Bij aanvang van de viering dragen pelgrims de vaandels en vlaggen binnen van hun parochie en landen. Het vaandel van de Haagse parochies prijkt mooi in de stoet. Daarna volgt een indrukwekkende stoet van priesters en diakens uit diverse landen. Op grote beeldschermen kan je de viering uitstekend volgen. Eén van de hoogtepunten van de viering is het gezamenlijk zingen van het Credo, waarbij je je echt lid van de Wereldkerk voelt.
Na de viering gingen we met onze groep pelgrims op de foto. Deze vormt straks een mooi aandenken aan deze bedevaart. Na een heerlijke lunch hadden we tijd voor ons zelf: shoppen, relaxen, lezen, tijd om alle indrukken een plek te geven, ook voor mij. Wat mij in deze dagen opvalt, is dat mede-pelgrims in alle openheid hun levensverhaal vertellen. In deze verhalen komt naar voren hoe gelukkig ze zijn om in Lourdes te zijn. Na de rustpauze gaan we met een grote groep naar de Sacramentsprocessie. Na ons verzameld te hebben bij de witte tent, begeeft de lange stoet zich – vier aan vier, zoals we inmiddels gewend zijn – over de esplanade, zingend, biddend, soms huilend. Veel Italiaanse verzorgers voorzien de pelgrims van koud water, want het is enorm warm. De zegen met het Allerheiligste, schitterend in de zon, en de in het Nederlands, door pastoor Langerhuizen uitgesproken gebeden tijdens de processie, vormen blijvende herinneringen van deze dag in Lourdes.

Monique Meeussen